Mam nadzieję, że tego autora nikomu przedstawiać nie trzeba – profilaktycznie wspomnę jednak o takich jego dziełach, jak „Dżihad kontra McŚwiat” czy „Skonsumowani”. Po książkę o burmistrzach sięgnąłem z czystej ciekawości – złożył się na nią zapewne fakt ukończenia studiów politologicznych (kiedy to było?) oraz pokusa przeczytania po dłuższej przerwie książki stricte naukowej.

Obserwując liczne zawirowania na międzynarodowej arenie politycznej, zawsze skupiamy się na głównych graczach – głowach państw. Interesują nas ich poczynania – zwłaszcza, jeśli cały cywilizowany świat uznaje ich za dyktatorów. Nigdy jednak do tej pory nie zwracaliśmy uwagi na ich dzieci, potencjalnych następców zajmowanych „tronów”. Jean-Christophe Brisard i Claude Quétel postanowili przyjrzeć się im bliżej.

W zeszłym tygodniu miał premierę najnowszy, piąty już tom sagi o Lipowie. Jak przystało na fana serii, przeczytałem go już w dniu premiery 😉 Co mogę zatem powiedzieć o „Utopcach”?

AGNIESZKA: Wizja futurystycznego świata to ostatnimi czasy jedna z tych rzeczy, która działa na czytelnika. Gdy widzę jakąś książkę o takiej tematyce, od razu jestem ciekawa, jak ten autor widzi świat w przyszłości. „Igrzyska śmierci” wzbudziły moją ciekawość ze względu na tytuł, i nie mówię tu o tym polskim. W szczególności właśnie dlatego, że ang….

Nie co dzień ma się urodziny, nie każde urodziny są też na tyle wyjątkowe, jak te dzisiejsze. Kończę właśnie 25 lat, ćwierćwiecze już za mną – wiele książek w tym czasie przeczytanych, jeszcze więcej wciąż do nadrobienia. Ponieważ zaś szybciej czytam e-booki niż papierowe egzemplarze, postanowiłem podzielić się z Wami 6 tytułami, które chciałbym dostać…

Profesor Sid Watkins jest najbardziej szanowaną osobą w Formule 1. (…) W podsumowaniu sezonu roku 2000, wydanym na taśmie wideo (Duke Video), ktoś zapytał go o Coultharda, który zaledwie kilka dni po wypadku lotniczym ścigał się w zawodach: „Czy umysł kierowcy wyścigowego jest pod jakimś względem wyjątkowy?”. Tylko Profesor mógł sobie pozwolić na taką ripostę:…

Zauważyłem niedawno taką prawidłowość, że o ile ja głównie rzucam się na nowości wydawnicze, o tyle Żona częściej sięga po tzw. „klasykę” i jest sporo do przodu, jeśli chodzi o znajomość tych dzieł, jako że je przeczytała. To za jej namową (i jako drugi w kolejce, oczywiście) przeczytałem m.in. „Sekretne życie pszczół„. W tym przypadku…

Do przeczytania tej książki zachęciła mnie.. postać fikcyjna. Jeśli czytaliście „Kasację” lub „Zaginięcie” autorstwa Remigiusza Mroza, to z pewnością kojarzycie postać komputerowego speca, zwanego Kormakiem właśnie z racji uwielbiania dzieł tegoż pisarza. Postanowiłem sprawdzić, co ów bohater w tych powieściach widzi, a ponieważ chyba najbardziej znanym „produktem” Cormaca McCarthy’ego jest „Droga” – wybór był prosty.

BASIA: Przekorny tytuł, a książka jak najbardziej jest mocno realna i bardzo wciągająca. Jest to opowieść o Davidzie Peralto – redaktorze pewnego wydawnictwa, który w obliczu licznych, osobistych problemów dostaje życiową szansę w pracy, która to – jak mu się wydaje – może rozwiązać wszystkie jego (i nie tylko jego) problemy.

Nie wiem, czy też tak macie, ale osobiście cenię sobie niektórych pisarzy i pisarki na tyle, że mogę brać w ciemno, cokolwiek wydadzą. Jednym z nich jest właśnie Jo Nesbø – i choć czeka mnie jeszcze sporo do nadrobienia w serii o Harrym Hole, to chętnie sięgam po inne jego pozycje. Tak też i było…

Katarzyna Bonda to postać, której podobno przedstawiać nie trzeba. Okrzyknięta królową polskiego kryminału, wdziera się powoli także na zagraniczne salony. Ja tymczasem – jak do tej pory – nie miałem okazji przeczytać żadnej książki jej autorstwa, postanowiłem zatem nadrobić owe zaległości, począwszy od trylogii opowiadającej o profilerze Hubercie Meyerze.

BASIA: „Desery domowe” to 64-stronicowa pozycja, zawierająca 100 ciekawych przepisów. Proponowane „słodkie” – jak to się mówi po poznańsku – zostało podzielone na 5 działów: 1) ciasta, 2) ciasteczka, 3) desery owocowe, 4) koktajle, kremy, lody, 5) słodkie przekąski.