To chyba pierwszy do tej pory duński kryminał, jaki miałem okazję przeczytać. Finlandia też pozostaje zaniedbywana 😉 Zawsze jakoś skandynawskie powieści fabularnie rozciągały się tylko po Szwecji i Norwegii. W „Wykolejonym” zresztą oprócz Danii pojawia się owa Szwecja. Dlaczego? Fabuła toczy się na czterech płaszczyznach w czasoprzestrzeni. W 2013 w Sztokholmie na wysypisku śmieci pracownik…

Patrząc na kalendarz, można by wyczekiwać zimy. Wielkich płatków śniegu, spadających z nieba, białych pagórków, służących do zjeżdżania na sankach.. A gdzie ten śnieg? Albo mróz? (Nie, nie Remigiusz). Ano… W książkach.

AGNIESZKA: Teraz, kiedy o filmie jest bardzo głośno ze względu na premierę drugiej części, prawdopodobnie ciężko będzie mi się przebić z recenzją, ale mam nadzieję, że choć chwilę ktoś z Was poświęci na zapoznanie się z moją opinią o książce.

Akcja nadrabiania klasyki oraz książek polecanych przez Żonę przybrała nieco na sile z powodu mającego miejsce na początku grudnia BookAThonu. To właśnie wtedy, w końcu, po długim czasie, udało mi się usiąść do lektury „Zabić drozda”. I tak, jak usiadłem, tak można by rzec, że mnie dosłownie wbiło w fotel.

BASIA: Masz problemy z otyłością? Walczysz z opryszczką? Wiecznie bolą Cię nogi? Twoja skóra przypomina papier ścierny, a włosy same dzielą się na czworo? W tej książce znajdziesz dobre sposoby, jak sobie z tym poradzić.

Wraz z premierą najnowszej książki Harukiego Murakamiego postanowiłem sobie, że przeczytam ów zbiór opowiadań. Raz, że wiele osób zachwala autora, a ja przeczytałem zaledwie dwie jego książki, dwa – dawno nie czytałem tak krótkich historii, raczej sięgam po coraz bardziej opasłe tomiska. Mała odmiana była zatem nawet wskazana.

Mając jakieś 12 lat, po raz pierwszy trafiłem na twórczość tegoż autora. Ściślej – jak zapewne łatwo się domyślić – na „Oskara i panią Różę”, czyli najbardziej znaną książkę Schmitta. Przez następne lata sięgałem po kolejne tytuły, zarówno starsze, jak i młodsze. Teraz nadeszła pora na najmłodszy polski przekład, a zarazem debiut literacki autora.

Obok Tess Gerritsen, Charlaine Harris, Yrsy Sigirdardottir, Arne Dahla i Ake Edwardsona to właśnie Camilla Läckberg jest (a właściwie do 22.11. była) jedną z autorek (i autorów), których kryminałów nigdy nie czytałem, choć czekają na kilometrowej liście #mustread. Mimo różnych opinii, nie tylko pochlebnych, postanowiłem dać jej szansę i przekonać się, czy „Księżniczka z lodu”…

O książce tej oraz mojej chęci lektury tejże pozycji wspominałem już przy okazji pierwszego tomu z serii: „Historia Polski 2.0: Polak, Rusek i Niemiec„. Dopiero w listopadzie udało mi się jednak znaleźć czas na przeczytanie kolejnej zabawnej, a zarazem jakże pouczającej książki autorstwa Jana Wróbla – tym razem w kooperacji z żoną, Ewą.

Jeśli można o kimś powiedzieć, że niemal szturmem wdarł się na półki w domach wielu Polaków (któzy podobno książek nie kupują i nie czytają), to z pewnością słowa te pasują do Reginy Brett, autorki książek „Bóg nigdy nie mruga„, „Bóg zawsze znajdzie Ci pracę” i „Jesteś cudem”. Mało tego – od teraz z tą autorką…

Nie pamiętam kto, nie pamiętam też gdzie i kiedy, polecał mi tę książkę. Może wyczytałem o niej gdzieś w sieci? Może usłyszałem na studiach? Wiem jedynie, że gdy dostrzegłem ją na półce w księgarni Tak Czytam, uruchomiły się wewnątrz mnie jakieś trybiki, których mechanizm doprowadził do komunikatu w mózgu „weź mnie, weź mnie!”. No i…

Fantastyka jest tym gatunkiem literackim, który (poza harlekinami i ckliwymi romansidłami) jest chyba najsłabiej przeze mnie eksplorowany do tej pory. Owszem, przeczytałem wszystkie części „Harry’ego Pottera”, za mną już lektura „Hobbita” (ale „Władca Pierścieni” wciąż czeka) i tak dalej, uwielbiam książki z Uniwersum Metro 2033, ale… jakoś tak ciągle mało. I to był chyba główny…