Wspominałem już kiedyś, że milym uczuciem jest dowiadywać się o książkach z innych książek. O Ann Rule usłyszałem w „Księżniczce z lodu” Camilli Läckberg i był to pierwszy raz, kiedy napotkałem to nazwisko. Gdy zatem buszowałem po poznańskim oddziale księgarni Tak Czytam i mój wzrok padł na ksiązkę tej autorki, po prostu musiałem ją przeczytać.

Istnieje grupa czytelników – a być może i Wy do nich się zaliczacie – dla których czytanie to stanowczo za mało. Przychodzi zatem pora na koejny etap: pisanie, jednak pojawia się zasadniczy problem: jak to uczynić? Jedną z nielicznych odpowiedzi, jakie można znaleźć na piśmie, była do tej pory (i jest nadal) pozycja „Jak pisać?…

AGNIESZKA: Z początku jakoś kompletnie nie miałam ochoty się za to zabrać. Wampiry? To nie dla mnie – pomyślałam, kręcąc głową. Jednak kiedy większość moich znajomych sięgała po książki, w pewnym momencie poszłam za trendem i również sięgnęłam po dzieło pani Meyer. A czy było według mnie warto?

Po dość długiej przerwie udało mi się wrócić do Fjällbacki, by poznać dalsze losy Eriki Falck i Patrika Hedströma. I jak to w kryminałach bywa, zaczęło się od razu „z grubej rury”.

Długo myślałem nad tym, jak mają wyglądać życzenia, kierowane do Was, drodzy: czytelnicy, blogerzy, pisarze, wydawcy 🙂 I w końcu doszedłem do wniosku, że…

Okres świąteczny ma to do siebie, że powstaje wiele książek utrzymanych w tym klimacie. Ciekawe jest jednak to, że o ile Boże Narodzenie jakoś kryje w sobie potencjał do kolejnych opowieści, o tyle jakoś Wielkanocy w książkach nie wypatrzyłem jeszcze – ale możliwe, że kiepsko się rozglądałem.

Przeczytane przeze mnie dopiero kilka miesięcy temu „Sekretne życie pszczół” okazało się jedną z najlepszych pozycji mojego czytelniczego 2015 roku. To zaś zaważyło na decyzji, by rozpocząć lekturę kolejnej książki Sue Monk Kidd – wybór padł na wydane w tym roku w Polsce przez Wydawnictwo Literackie „Opactwo świętego grzechu”.

Długo przyszło mi czekać na lekturę trzeciego tomu, po świetnych „[geim]” i „[buzz]„. W końcu jednak, kiedy tylko „[bubble]” wpadło w moje ręce, wszystko inne poszło w odstawkę i moim życiem – tak, jak i życiem bohaterów – zawładnęła Gra.

Może byłem (jestem?) dziwnym dzieckiem, ale nigdy nie miałem wymyślonego przyjaciela. Serio! Może to kwestia tego, że nie pisałem też „Mój drogi pamiętniczku!” i tak dalej. Generalnie jednak dzieci często wymyślają sobie towarzyszy przygód – i podobnie myśleli rodzice Braciszka, gdy opowiadał im o Karlssonie z Dachu. Aż w końcu sami go zobaczyli w pełnej…

Najbardziej wyczekiwana książka chyba połowy moich czytelniczych znajomych (przynajmniej tych, z którymi o książkach wymieniam zdania). Najgłośniejszy literacki come back nie tylko tego roku, ale i XXI wieku. Powieść, wobec której oczekuje się Bóg jeden wie, czego. Książka, która nie potrzebuje reklamy – i tak wszyscy o niej mówią. A co ja mogę o niej…

Za kilkanaście dni Nowy Rok. Przywitamy kolejne 366 dni, w których będziemy chcieli stać się lepszymi ludźmi i wypełnić noworoczne postanowienia. I jak zwykle gdzieś w lutym uznamy, że nam nie idą i o kant tyłka je potłuc. Tymczasem możemy sprawić, by rok 2016 naprawdę przyniósł zmiany – pomoże nam w tym Leo Babauta.

Postanowiłem sobie niedawno, bez jakiegoś szczególnego powodu, że warto by było nadrobić twórczość autorów, których książki zostały docenione na arenie międzynarodowej. I tak, do kolejeczki wskoczyła mi Swietłana Aleksijewicz, tegoroczna laureatka literackiej Nagrody Nobla, ja natomiast sięgnąłem po książkę zwyciężczyni z roku 2007 – Doris Lessing.