Autor: Przemek

PRZEMEK: Po „Enklawie” i „Połowie” – obu równie gorąco przyjętych w Polsce przez miłośników kryminałów – Ove Løgmansbø (czyli pewien bardzo znany polski pisarz pod pseudonimem) powraca z „Promem”. I to nie byle jakim!

PRZEMEK: Książka, której premiera – przynajmniej w świecie, w którym ja funkcjonuję na co dzień – przeszła trochę bez echa. Autor, który standardowo recenzuje kryminały, zamiast je pisać. Intryga, która wiedzie czytelnika w morderczy świat… literatury. Tymczasem ten tytuł to prawdziwy (nomen omen) maestrosztyk 😉

PRZEMEK: Po raz kolejny zdecydowałem się sięgnąć po antologię opowiadań, które zwyciężyły i zostały wyróżnione w konkursie „Poznań Fantastyczny”, organizowanym co rok w moim mieście (dla przypomnienia, antologie tematyczne „Miejska paralaksa” i „Antymiasto” już recenzowałem) 😉

PRZEMEK: Patrząc na ten tytuł i jego nieco mroczną okładkę, człowiek kilkakrotnie musi się zastanowić, czy aby na pewno chce się zagłębiać w kolejne strony. Przecież to sugestywne, że „im dalej, tym gorzej”, no nie? Tymczasem im dalej, tym ciekawiej i tym trudniej odłożyć książkę na bok.

PRZEMEK: Długo się zbierałem do lektury tego tomu opowiadań kryminalnych – i to nie dlatego, że nie chciałem go czytać. Ba, chciałem bardzo, ale za każdym razem w trakcie lektury na horyzoncie pojawiała się jakaś fascynująca książka, a zbiór opowiadań szedł w odstawkę na kilka miesięcy. Potem zaczynałem go od nowa, i tak trzykrotnie 😉

PRZEMEK: Jednym z moich tegorocznych celów było ukończenie wszystkich książek autorstwa Camilli Läckberg i cieszę się, że zadanie to wykonałem już w lutym 😉 a biorąc pod uwagę, że premierę za kilka miesięcy mieć będzie „Czarownica”, mogę wówczas ukończyć to zadanie po raz drugi 😉 Co zatem przyniósł dla mnie ostatni (do tej pory), dziewiąty…

PRZEMEK: Prawdę powiedziawszy, pierwszy argument przemawiający za tym, że zapragnąłem przeczytać tę powieść stanowiła… okładka. Mroczna, ale klimatyczna, świeciła na mnie tym tytułowym neonem w taki sposób, że nie dało się jej oprzeć. Tym samym postanowiłem zapoznać się z debiutem literackim Josepha Knoxa, mającym już wkrótce premierę w naszym kraju za sprawą Wydawnictwa Otwartego.

PRZEMEK: Pamiętam, jak bardzo interesowała mnie historia „Wielkiego Gatsby’ego” opisana nam przez Francisa Scotta Fitzgeralda, a także jej filmowa adaptacja z Leonardem di Caprio. Skoro zatem na okładce „Gorskiego” pojawiła się sugestia, że ta książka utrzymana jest w podobnym klimacie, postanowiłem przekonać się o tym na własnej skórze.

PRZEMEK: Znacie ten dylemat czytelnika, który czeka kilka miesięcy na książkę, a potem czyta ją strasznie szybko? Ja to znam z autopsji, przy książkach Remigiusza Mroza to norma. „Inwigilacja” ledwie wpadła w moje ręce, zbyt długo nie nacieszyła się swobodą i świeżością – jej lektura zajęła mi 3 godziny i 10 minut (tak, u tego…

Wreszcie!!! Po „Syrence” i „Latarniku” – dwóch wcześniejszych tomach, w moim odczuciu coraz słabszych na tle całego cyklu – nareszcie trafił mi się tytuł, który mnie w pełni zainteresował, zaintrygował i pochłonął bez reszty.