Autor: Przemek

PRZEMEK: Z detektyw Eriką Foster mieliście już okazję zapoznać się w mojej recenzji „Dziewczyny w lodzie” – wcześniejszej powieści Roberta Bryndzy. Już wtedy zapowiadałem, że istnieją dwa kolejne tomy i pozostaje jedynie cierpliwie czekać, aż trafią na nasz rynek. Cóż, właśnie pojawił się na nim „Nocny stalker” 😉

PRZEMEK: To kolejna już książka, która zdobyła mnie samą tylko okładką. Serio – jeszcze nie wiedziałem, o czym tak naprawdę jest opowieść, a już pragnąłem ją poznać tylko z powodu grafiki i koślawej czcionki, jakże odbiegającej od wymuskanych, spotykanych na co dzień sztywno stojących w szeregu literek. ➡ „Martwe ciało Mavericka” – sprawdź, gdzie kupisz…

PRZEMEK: Niektóre kryminały wyróżniają się specyficznym głównym bohaterem. Inne odznaczają się z kolei bogatą, rozbudowaną warstwą obyczajową. Ta powieść jednak jest nietypowa chyba pod każdym względem.

PRZEMEK: Sport to zdrowie – mawiają. Bieganie jest niegroźne – twierdzą. A tymczasem Piotr Bojarski w swojej najnowszej powieści udowadnia, że jednak zajęcie to bywa ryzykowne…

PRZEMEK: Wiedziałem. Czułem to. Spodziewałem się tego od samego początku. Podobnie zresztą, jak i Wy – z jednej strony przyjąłem do wiadomości, że trylogia to trylogia i basta, ale gdzieś we mnie, w środeczku, kiełkowało cały czas ziarenko nadziei, że to nie koniec 😉 No i nadszedł czas zbierania plonów – w tej chwili „Deniwelacji”,…

PRZEMEK: Po raz pierwszy na twórczość tej autorki natknąłem się, trafiając na „Spokój duszy” – książkę, którą napisała wespół ze swoją siostrą, Åsą Träff. Tytuł ów bardzo przypadł mi do gustu i nawet zdobyłem kontynuację. Do dziś nie znalazłem czasu, by ją przeczytać 🙁 ale za to nadarzyła się sposobność, by wziąć w swoje ręce…

No i doczekałem się ósmego – a zarazem szczęśliwie nie ostatniego – tomu o Biurze Detektywistycznym nr 2! Ja wiem, że to książka dla dzieci, że pod nie budowana jest nie tylko fabuła, ale i cudowna warstwa graficzna (Ach, ta kreska Sandnesa!), ale nie przeszkodziło mi to w tym, bym i ja zatem jarał się…

PRZEMEK: Jakiś czas temu opowiadałem Wam o innej powieści tego autora – „Chłopcu na szczycie góry” – wydanej w tym roku przez Wydawnictwo Replika. Zapowiadałem wówczas, że do jego literackiego poprzednika z pewnością powrócę i… wróciłem. W okresie przedświątecznym, co chyba okazało się dobrym pomysłem, bo czas sprzyjał zadumie.

Pomijając przeczytane rok temu „Kajko i Kokosz. Szkoła latania” oraz „Żywe trupy” – a właściwie przesłuchane jako słuchowiska zrealizowane przez SoundTropez – nie pamiętam, kiedy ostatni raz miałem w rękach komiks. Zapewne jako dziecko, namiętnie przeglądając w bibliotece inne historie o Mirmiłowie lub „Giganty” z Kaczorem Donaldem, Myszką Miki i innymi. Kiedy zatem trafiłem przypadkiem…

Po „zerowej części” – jaką w pewnym sensie był tytuł „Gdy mrok zapada” – powoli zaczynamy wkraczać we właściwą kolejność powieści z cyklu o komisarzu Williamie Wistingu. O „Kluczowym świadku” Jørn Lier Horst wspominał już nieco w wywiadzie, jaki miałem możliwość z nim przeprowadzić, zatem odsyłam Was tam na sekundę, po czym zapraszam do lektury…

PRZEMEK: Dość dużo czasu minęło od momentu, gdy skończyłem czytać „Ślebodę” – pierwszy tom o Ance Serafin i Sebastianie Strzygoniu. „Pionek” jakimś cudem leżał na półce i czekał, czekał, czekał… aż doczekał się nominacji do Nagrody dla Najlepszej Polskiej Miejskiej Powieści Kryminalnej roku 2016, czyli nagrody literackiej Kryminalnej Piły. To zadziałało jak długo wyczekiwany bodziec…