Mam takie wrażenie (zresztą nie tylko ja), że każdy miłośnik literatury marzy o napisaniu książki. A już najlepiej, gdyby powstałe w ten sposób dzieło było książką o książkach. Bookcepcja taka. Szczyt szczytów. I właśnie to wzniesienie, Kilimandżaro literatury, zdobył Pierre Lemaitre ze swoją „Koronkową robotą”.

BASIA: Ziemniak – warzywo jak każde inne? A no właśnie nie. Ziemniak nie jest typowym warzywem, ba! Bardzo często w ogóle nie jest traktowany jako warzywo. Jednak jego zastosowanie i to co można z niego wyczarować… Nie dorówna mu żadne inne warzywo, być może nawet zawierające więcej witamin.

Dzień Dziecka już wprawdzie dawno za nami, nic jednak nie stoi na przeszkodzie, by raz po raz pochylić się nad literaturą dziecięcą. W końcu książka może być niesamowitym prezentem dla malucha także „bez okazji”, prawda? 😉 Tym razem pragnę przedstawić Wam książeczki z serii „Poczytajki-pomagajki” od Wydawnictwa MUZA S.A. Poznajcie zatem każdą z nich:

Bywają pisarze, którym niestraszny chyba żadan gatunek literacki, jednak przeważająca większość chyba trzyma się kurczowo jednego czy dwóch. A gdy już zdecydują się na powieść w „nie swoim stylu”, nikt nie wie, czego się spodziewać. Podobnie i ja nie miałem pewności, czy Henning Mankell, geniusz kryminałów, może mnie zainteresować „Włoskimi butami”. Cóż – zainteresował.

Gdy byłem mały, jedynym znanym mi (oczywiście z telewizji, przecież nie osobiście!) magików czy iluzjonistów był David Copperfield. Z biegiem lat jego nazwisko zaczęło cichnąć, a do głosu doszło kolejne pokolenie cudotwórców, jak Chris Angel czy niejaki „Dynamo”. I to właśnie ten drugi – czyli Steven Frayne – wydał swoją autobiograficzną powieść.

Często zdarza nam się mówić, że coś jest cudowne lub używać zwrotu „cud, że…” coś się wydarzyło. Nie zastanawiamy się jednak zbytnio, co to właściwie znaczy i czy faktycznie uznajemy to za cud. Bo czymże on jest? Jak go zdefiniować? Czy cuda się w ogóle zdarzają, czy sobie tak po prostu wmawiamy? Odpowiedzi na te…

Jak powiedział Michel de Montaigne, „Istnieje więcej książek o innych książkach niż o wszystkich innych rzeczach”. Nie wiem, ile w tym prawdy, ale z pewnością książki o książkach mają w sobie pewną magię. A jeśli w grę wchodzą czarodzieje i równie tajemnicza filozofia, to robi się naprawdę ciekawie.

Wszystkie recenzje, na jakie trafiałem, wieściły jedno: ta książka jest rzekomo „za krótka”. Okej – myślałem – każdy tak mówi, nawet po lekturze opasłego tomiska, które mu się podobało. Aż wreszcie i w moje ręce wpadło najnowsze dzieło Jo Nesbø…

Z miłością jest tak, że nigdy nie da się jej wyrazić słowami. Można próbować, ale nie znajdą się dwie osoby, które opisałyby ją jednakowo. I moim zdaniem to chyba jeden z powodów, dlaczego tak poczytne są powieści dla kobiet.

Jeśli miałbym o tej książce powiedzieć coś tylko w jednym zdaniu, to najbardziej odpowiednim byłoby następujące: Ta powieść sprawiła, że po latach na nowo sięgnąłem po twórczość Stephena Kinga i – równie na nowo – dałem się porwać wykreowanej przez niego rzeczywistości. Ale ponieważ w jednym zdaniu ciężko cokolwiek zawrzeć, by nie uogólnić, a zarazem…

Tuż po premierze tej książki słyszałem mnóstwo zachwytów na jej temat. Niestety, jakoś ostatnimi czasy mi i Kingowi było nie po drodze i mijaliśmy się. Dopiero pojawienie się na rynku kontynuacji („Znalezione nie kradzione”) sprawiło, że postanowiłem sprawdzić, o co chodzi z tym mercedesem.