AGNIESZKA: Dużo dobrego słyszałam o tej książce, zanim po nią sięgnęłam. Normalnie nie czytam raczej historii opartych na faktach i lubuję się w fantastyce i książkach młodzieżowych, ale ta pozycja zdecydowanie przyciągnęła moją uwagę.

BASIA: Czy my i nasze dziecko jesteśmy gotowi na pójście do przedszkola? Co ono i my możemy dzięki temu zyskać? Jak wybrać przedszkole? Czym się przy tym kierować? I co to jest ta adaptacja? Na te i wiele innych pytań nasuwających się każdemu rodzicowi mniej więcej wtedy, gdy jego dziecko kończy 2-3 lata, odpowiedzieć pomoże…

AGNIESZKA: Po przeczytaniu pierwszej części Silver nie mogłam się doczekać, kiedy sięgnę po drugą. Trochę to jednak trwało, bo czekały też na mnie inne książki, no i zawsze znajdzie się dużo do roboty, kiedy chce się czytać, ale na szczęście znalazłam w końcu i na tę książkę czas 😉

PRZEMEK: Po raz pierwszy na twórczość tej autorki natknąłem się, trafiając na „Spokój duszy” – książkę, którą napisała wespół ze swoją siostrą, Åsą Träff. Tytuł ów bardzo przypadł mi do gustu i nawet zdobyłem kontynuację. Do dziś nie znalazłem czasu, by ją przeczytać 🙁 ale za to nadarzyła się sposobność, by wziąć w swoje ręce…

No i doczekałem się ósmego – a zarazem szczęśliwie nie ostatniego – tomu o Biurze Detektywistycznym nr 2! Ja wiem, że to książka dla dzieci, że pod nie budowana jest nie tylko fabuła, ale i cudowna warstwa graficzna (Ach, ta kreska Sandnesa!), ale nie przeszkodziło mi to w tym, bym i ja zatem jarał się…

PRZEMEK: Jakiś czas temu opowiadałem Wam o innej powieści tego autora – „Chłopcu na szczycie góry” – wydanej w tym roku przez Wydawnictwo Replika. Zapowiadałem wówczas, że do jego literackiego poprzednika z pewnością powrócę i… wróciłem. W okresie przedświątecznym, co chyba okazało się dobrym pomysłem, bo czas sprzyjał zadumie.

Pomijając przeczytane rok temu „Kajko i Kokosz. Szkoła latania” oraz „Żywe trupy” – a właściwie przesłuchane jako słuchowiska zrealizowane przez SoundTropez – nie pamiętam, kiedy ostatni raz miałem w rękach komiks. Zapewne jako dziecko, namiętnie przeglądając w bibliotece inne historie o Mirmiłowie lub „Giganty” z Kaczorem Donaldem, Myszką Miki i innymi. Kiedy zatem trafiłem przypadkiem…

Po „zerowej części” – jaką w pewnym sensie był tytuł „Gdy mrok zapada” – powoli zaczynamy wkraczać we właściwą kolejność powieści z cyklu o komisarzu Williamie Wistingu. O „Kluczowym świadku” Jørn Lier Horst wspominał już nieco w wywiadzie, jaki miałem możliwość z nim przeprowadzić, zatem odsyłam Was tam na sekundę, po czym zapraszam do lektury…

PRZEMEK: Dość dużo czasu minęło od momentu, gdy skończyłem czytać „Ślebodę” – pierwszy tom o Ance Serafin i Sebastianie Strzygoniu. „Pionek” jakimś cudem leżał na półce i czekał, czekał, czekał… aż doczekał się nominacji do Nagrody dla Najlepszej Polskiej Miejskiej Powieści Kryminalnej roku 2016, czyli nagrody literackiej Kryminalnej Piły. To zadziałało jak długo wyczekiwany bodziec…

BASIA: Jak usypiać dziecko? Co jest normalne, a co odbiega od normy w pierwszych miesiącach? Jak sobie radzić z płaczem? Na te i wiele innych pytań znajdziecie odpowiedź na kartach tej książki. Książka podzielona jest na pięć części. Pierwsza z nich poświęcona jest okresowi noworodkowemu i niemowlęcemu, czyli dziecku od narodzin do pierwszego roku życia…

PRZEMEK: Książek o minimalizmie powstało chyba co najmniej tyle, co o bardzo modnym ostatnimi czasy hygge. Pisała o nim Dominique Loreau, pisał znany zapewne wielu z Was Leo Babauta, a niedawno na rynku pojawiła się książka „Im mniej, tym więcej” Joshuy Beckera. Czym różni się ona od poprzednich tytułów o tej tematyce?

PRZEMEK: O „Polowaniu” z udziałem salzburskich komisarzy Florina Wenningera i Beatrice Kaspary pisałem Wam wczoraj. Tym razem pora na recenzję kolejnego tomu o ekipie śledczej. Dla odmiany, zamiast wędrować z GPS-em, przenosimy się na jakiś czas… na oddział psychiatryczny szpitala Salzburg Nord.