Autor: Przemek

Są książki, które swoją tematyką ogromnie zachęcają nas do lektury. Siadamy do niej, bo jesteśmy ciekawi przedstawionych w nich opowieści. O ile jednak zaczynamy czytać pełni entuzjazmu, o tyle nie zawsze czynność ta kończy się happy endem. No, ale po kolei…

Dzięki uprzejmości Olgi z Wielkiego Buka trafiła niedawno do mojej domowej biblioteczki pozycja o tajemniczym tytule „Szczęście do wzięcia”. Jak sugeruje okładka, jest to „wzruszająca książka, która rozpoczęła najpiękniejszą charytatywną akcję w historii Ameryki!”. Postanowiłem zatem sprawdzić w czym rzecz, póki trwamy jeszcze w bożonarodzeniowym klimacie.

Większość z Was pewnie właśnie odsypia sylwestrowe wygibasy i nie tylko 😉 ja tymczasem przygotowałem dla Was małe podsumowanie swojego 3telniczego roku 2015 🙂

Wspominałem już kiedyś, że milym uczuciem jest dowiadywać się o książkach z innych książek. O Ann Rule usłyszałem w „Księżniczce z lodu” Camilli Läckberg i był to pierwszy raz, kiedy napotkałem to nazwisko. Gdy zatem buszowałem po poznańskim oddziale księgarni Tak Czytam i mój wzrok padł na ksiązkę tej autorki, po prostu musiałem ją przeczytać.

Istnieje grupa czytelników – a być może i Wy do nich się zaliczacie – dla których czytanie to stanowczo za mało. Przychodzi zatem pora na koejny etap: pisanie, jednak pojawia się zasadniczy problem: jak to uczynić? Jedną z nielicznych odpowiedzi, jakie można znaleźć na piśmie, była do tej pory (i jest nadal) pozycja „Jak pisać?…

Po dość długiej przerwie udało mi się wrócić do Fjällbacki, by poznać dalsze losy Eriki Falck i Patrika Hedströma. I jak to w kryminałach bywa, zaczęło się od razu „z grubej rury”.

Długo myślałem nad tym, jak mają wyglądać życzenia, kierowane do Was, drodzy: czytelnicy, blogerzy, pisarze, wydawcy 🙂 I w końcu doszedłem do wniosku, że…

Okres świąteczny ma to do siebie, że powstaje wiele książek utrzymanych w tym klimacie. Ciekawe jest jednak to, że o ile Boże Narodzenie jakoś kryje w sobie potencjał do kolejnych opowieści, o tyle jakoś Wielkanocy w książkach nie wypatrzyłem jeszcze – ale możliwe, że kiepsko się rozglądałem.

Przeczytane przeze mnie dopiero kilka miesięcy temu „Sekretne życie pszczół” okazało się jedną z najlepszych pozycji mojego czytelniczego 2015 roku. To zaś zaważyło na decyzji, by rozpocząć lekturę kolejnej książki Sue Monk Kidd – wybór padł na wydane w tym roku w Polsce przez Wydawnictwo Literackie „Opactwo świętego grzechu”.

Długo przyszło mi czekać na lekturę trzeciego tomu, po świetnych „[geim]” i „[buzz]„. W końcu jednak, kiedy tylko „[bubble]” wpadło w moje ręce, wszystko inne poszło w odstawkę i moim życiem – tak, jak i życiem bohaterów – zawładnęła Gra.

Może byłem (jestem?) dziwnym dzieckiem, ale nigdy nie miałem wymyślonego przyjaciela. Serio! Może to kwestia tego, że nie pisałem też „Mój drogi pamiętniczku!” i tak dalej. Generalnie jednak dzieci często wymyślają sobie towarzyszy przygód – i podobnie myśleli rodzice Braciszka, gdy opowiadał im o Karlssonie z Dachu. Aż w końcu sami go zobaczyli w pełnej…

Najbardziej wyczekiwana książka chyba połowy moich czytelniczych znajomych (przynajmniej tych, z którymi o książkach wymieniam zdania). Najgłośniejszy literacki come back nie tylko tego roku, ale i XXI wieku. Powieść, wobec której oczekuje się Bóg jeden wie, czego. Książka, która nie potrzebuje reklamy – i tak wszyscy o niej mówią. A co ja mogę o niej…