Są książki, które swoją tematyką ogromnie zachęcają nas do lektury. Siadamy do niej, bo jesteśmy ciekawi przedstawionych w nich opowieści. O ile jednak zaczynamy czytać pełni entuzjazmu, o tyle nie zawsze czynność ta kończy się happy endem. No, ale po kolei…
„Lolo” – książka, na podstawie której powstał film „Czerwony pająk” (swoją drogą: nie mam pojęcia, skąd pomysł na taki tytuł) – stanowi opowieść o jednym z najbardziej znanych polskich seryjnych morderców. Tytułowy Lolo to nastoletni Karol Kot, uczeń „działający” w latach sześćdziesiątych w Krakowie.
Poznajemy go jako mizernego, niepozornego chłopaczka, będącego z matką na wizycie u lekarza. Wkrótce zaczynamy mu towarzyszyć zarówno w szkole, jak i podczas zajęć na strzelnicy, gdzie trenuje celność, trafiając z do tarczy z kbks. Od tej pory poruszamy się wraz z nim, widzimy jego polowanie na kolejne ofiary, znamy powody (czy też możemy domniemywać), dlaczego zachowuje się tak, a nie inaczej. I to jest OK.
Nie rozumiem natomiast, dlaczego z takiej historii – mającej przecież ogromny potencjał (jakkolwiek to brzmi, ale uwierzcie: kryminał byłby z tego niezły, nawet z głównym bohaterem jako tym „złym”) – zrobiono coś, co jest bezemocjonalne, nie trzymające w napięciu, jałowe… Ot, czytelnik otrzymuje do rąk własnych skrócony życiorys Karola Kota. I to nawet niekompletny, bo kończy się w równie niezrozumiałym dla mnie momencie…
Jeśli interesujecie się kryminalnymi sprawami z przeszłości lub ciekawią Was motywy, jakimi może się kierować seryjny morderca – siądźcie do lektury. Jeśli macie inne powody – też zachęcam do przeczytanie. Z jednym ALE – nie oczekujcie po tej książce nie-wiadomo-czego, bo podobnie jak ja się niemile rozczarujecie już na początku roku…
|
Autor książki: Marta Szreder |