Mojego zachwytu polskim fantasy ciąg dalszy – tym razem sięgnąłem po niedawną premierę wydawnictwa Czwarta Strona i… przepadłem na dobre w Strefie. Czym jest owa Strefa?

Zapowiedź tej książki przeczytałem na Facebooku chyba z dobre dwa miesiące przed premierą i już wtedy podjąłem decyzję, że chcę ten kryminał przeczytać. Ba, prawdę powiedziawszy – wystarczył mi sam tytuł i niesamowita okładka, którą możecie podziwiać po lewej.

Oj, baaardzo długo po „Sprawie Niny Frank” zbierałem się do lektury drugiego tomu trylogii o Hubercie Meyerze. I to nie dlatego, że mi się bohater nie podoba – ależ skąd! Powód był o wiele bardziej prozaiczny: tak wiele nowości od tamtej pory się ukazywało, że zawsze jakimś cudem „wygrywały” z Meyerem. Aż w końcu ustaliłem…

Choć wydawało mi się, że literaturę dziecięcą znam, to często trafiałem na rozmowy na temat słonia Elmera. Bohatera, który nie mówił mi absolutnie nic… Postanowiłem zatem nadrobić zaległości i poznać tego mądrego, bardzo oryginalnego przyjaciela wszystkich dzieci.

AGNIESZKA: Dziś powracamy do już ostatniej (wydanej) części Harry’ego Pottera (światowa premiera części ósmej już w lipcu).

BASIA: Pamiętacie kiedyś bardzo modny magazyn dla dzieci zatytułowany „Gdzie jest Wally”? Jeśli tak, to książka ta opiera się na tej samej zasadzie.

AGNIESZKA: Ponieważ od jakiegoś czasu stałam się wielką wielbicielką fantastyki, tytuł i okładka od razu rzuciły mi się w oczy. Nie czekając więc długo, zdobyłam książkę i zabrałam się do lektury.

Z twórczością Leviego Henriksena spotkałem się po raz pierwszy rok temu, czytając jego powieść „Śnieg przykryje śnieg„. Kiedy zatem wydawnictwo Smak Słowa zapowiedziało wydanie kolejnego tytułu tego autora, podświadomie byłem absolutnie pewien, że i tę książkę przeczytam i mi się spodoba. Lektura tymczasem przerosła moje najśmielsze oczekiwania…

AGNIESZKA: Dziś wracamy do serii „Century”. W drugim tomie bohaterowie znajdują się w Nowym Jorku. Jakie przygody czekają ich tym razem?

Choć urodziłem się już po czasach Polskiej Republiki Ludowej, lubię czasem zerkać na karty historii z tamtych lat. Pod koniec 2014 roku recenzowałem książkę Piotra Lipińskiego i Michała Matysa, zatytułowaną „Absurdy PRL-u„, tym razem postanowiłem zapoznać się z nie mniej zabawną (choć często jest to śmiech przez łzy) pozycją Iwony Kienzler.

Lubię czasem pograć w karty. Są one zresztą jednym z lepszych rekwizytów na wszelakie wyjazdy – zajmują mało miejsca, oferują multum możliwości. Wojna, remik, poker, tysiąc, kierki, pasjans albo… bakarat.

Leżący jaaaaaakiś czas temu za oknem śnieg zachęcił mnie do sięgnięcia po tę krótką nowelę z Martinem Molinem – jednym z policjantów z Tanumshede, znanym z pozostałych książek Camilli Läckberg. I wiecie co? Cudownie było choć na chwilę wrócić do Szwecji 😉