Autor: Przemek

Lubię książki, opowiadające o dziennikarstwie. Czytałem rewelacyjny „Stan czwarty” Jeffreya Archera, niedawno recenzowałem dość specyficzny „Temat na pierwszą stronę” Umberto Eco. Tym razem w moje ręce wpadła, wypatrzona przez Żonę w księgarni Tak Czytam, debiutancka powieść Toma Rachmana pt. „Niedoskonali”.

Fantasy nie jest moją mocną stroną. Science fiction zresztą też. Długo – poza Potterem – wzbraniałem się przed tymi gatunkami. A teraz? Z wielką przyjemnością eksploruję nieznane tereny, podróżuję w czasie i odkrywam alternatywne rzeczywistości.

Po przeczytaniu na początku października „Zaginięcia” zarówno Joanna Chyłka, jak i Kordian Oryński, Zordonem zwany, odeszli w niepamięć. Nie, że ich zignorowałem, ale moją świadomość przepełnił Wiktor Forst, bracia Zaniewscy i kilkudziesięciu (jeśli nie kilkaset) innych bohaterów. O Chyłce i Zordonie jednak nie sposób zapomnieć, dlatego już od ponad miesiąca wyczekiwałem chwili, kiedy „Rewizja” trafi…

Fantazjowaliście jako dzieci, kim zostaniecie w przyszłości? Każdy miał jakąś wizję siebie za kilkadziesiąt lat. Ja na ten przykład chciałem zostać motorniczym tramwaju. Inna sprawa, że pewnie o więcej niż połowie zawodów nigdy wówczas nie słyszałem.

Po udanym spotkaniu z „Morderstwem i całą resztą” autorstwa Marty Reich, za namową wydawnictwa Oficynka postanowiłem zapoznać się z kolejną debiutancką powieścią. Tym razem padło na thriller psychologiczny „Pod podłogą”, który z okładkowego opisu przypomniał mi nieco bardzo dobrą powieść „Zanim zasnę” S.J. Watsona (z nota bene nie najlepszą ekranizacją). Okazało się jednak wkrótce, że…

Gdyby zamiast przedstawiania autora i tytułu książki wpis nazwał hasłem „O pewnej powieści fantasy z czasów słowiańskiego średniowiecza”, najpewniej z góry założylibyście, że na scenę wkroczy zaraz Geralt z Rivii. Tymczasem już recenzując „Drogę do Nawi” Tomasza Duszyńskiego sugerowałem na Facebooku, że Wiedźmin ma konkurentów.

Można odnieść wrażenie, że księgarniane i biblioteczne półki przesycone są dziełami skandynawskich autorów. I wydawać by się mogło, że obok takich nazwisk jak Jo Nesbø, Stieg Larsson, Henning Mankell czy Camilla Läckberg nie ma już miejsca dla nowicjuszy – tymczasem okazuje się, że jest. Zajął je nie kto inny, tylko – zdaniem Vincenta V. Severskiego,…

Z twórczością tego autora spotkałem się do tej pory dwukrotnie, czytając „Cierpliwego snajpera” oraz „Klub Dumas„. O ile jednak obie te powieści stanowiły fikcję literacką, tym razem postanowiłem poznać umiejętności reporterskie pisarza.

Tytuł wpisu wydaje się zapewne większości z Was nieco pokrętny. Cóż – mnie także. Miałem dwa pomysły na wpisy, ale postanowiłem połączyć je w całość, gdyż są ze sobą bardzo ściśle powiązane. Ale zacznijmy od początku…

Chciałbym napisać, że w tym przypadku nic tak nie przykuło mej uwagi, jak nazwisko autorki 😉 Niestety, nie dość, że skłamałbym, to na dodatek już na początku recenzji. Najbardziej przykuły bowiem moją uwagę pierwsze zdania tej książki, a mianowicie:

Mam to niesamowite szczęście, że książki, które obejmuję patronatami medialnymi okazują się fantastycznymi lekturami. Tak było w przypadku „Gry pozorów” Joanny Opiat-Bojarskiej (przy okazji, rzućcie okiem na wywiad z autorką), tak jest i teraz, w przypadku mającego jutro premierę „Uniku”.

Książki Wojciecha Chmielarza, zwłaszcza serię z komisarzem Jakubem Mortką, polecało mi kilka osób, przy wielu różnych okazjach. Postanowiłem dać temu autorowi szansę, ale sięgnąłem po inną jego powieść – „Wampir”. Zacząłem czytać i… okazało się, że tytuł niby nie kłamie, ale potrafi zmylić na dzień dobry 😉