Jak ja się stęskniłem za bohaterami tej serii! Od kiedy skończyłem lekturę drugiego tomu – a miało to miejsce w październiku 2014 roku – minęło już sporo czasu, a w głowie kłębiły się dziesiątki pytań: co słychać u Zaniewskich? Jak miewa się Leitner? Co z Blankenburgiem? – To zaledwie kilka z tych, na które liczyłem, że odpowiedź przyniesie trzeci, najpewniej ostatni tom.
Co ciekawe – przyniósł, choć niekoniecznie takie, których się spodziewałem. Bo trzeba przyznać, że dzieje się sporo – trudno znaleźć moment, w którym bohaterowie zaznaliby spokoju. Fabuła leci na łeb, na szyję – ani człowiek się obejrzy, a już jest 582 strony dalej i 5,5 godziny później. Akcja goni akcję, niebezpieczeństw, kłopotów i pościgów co nie miara – słowem: jak to na wojnie. A ta toczy się równoczesnie na różnych, również egzotycznych frontach…
Podoba mi się coraz bardziej w powieściach Remigiusza Mroza motym delikatnego nawiązywania do innych jego dzieł – aż usta same układają się w uśmiech, gdy czytelnik odkrywa takie „smaczki” 🙂 Trzeba też przyznać, że podczas lektury tego tomu – nieco paradoksalnie – sporo satysfakcji czeka miłośników Agathy Christie i sir Arthura Conan Doyle’a. Dlaczego? Tego już nie zdradzę, ale warto sprawdzić samodzielnie 😉
Część wątków pobocznych pozostała otwartych lub pozornie zamkniętych (innymi słowy: można odwrócić gdzieniegdzie kota ogonem). To zaś sprawia, że po cichu liczę, że jednak powstanie kiedyś czwarty tom. No, ewentualnie stanowi zachętę do fanowskiego kontynuowania serii poprzez dopisywanie ciągu dalszego i wyjaśnianie niewyjaśnionego 😉
Jedno jest pewne – cały cykl „Parabellum” to fascynująca, wojenna przygoda, którą chętnie, po jakimś czasie, przeżyję ponownie. I dzięki Bogu za moją sklerozę, bo dzięki niej będzie to nie tyle „powtórka z rozrywki”, co odkrywanie przygód Staszka, Marii, Bronka, Christiana i reszty bohaterów na nowo. Zapowiada się fantastycznie! 😉
gorąco dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona.
|
Autor książki: Remigiusz Mróz |