O drugim z braci Miłoszewskich – Zygmuncie – słyszeliście zapewne wielokrotnie. Autor „Uwikłania”, „Ziarna prawdy” i „Gniewu”, „Domofonu” i „Bezcennego” w mojej pamięci zapisał się ze swoją twórczością raczej pozytywnie, i podejrzewam, że podobnie było w Waszym przypadku. Kiedy zatem sięgałem po debiut Wojtka Miłoszewskiego, oczekiwania były spore i… cóż, pozostały niespełnione.
2017 rok, wojna z Rosją wisi na włosku i raczej należy pytać nie „czy”, a „kiedy” się ona rozpocznie. Życie w ułożonym przez ostatnie lata polskim dobrobycie może z każdą chwilą przestać takim być, zmuszając jednych do walki na froncie, drugich do ratowania za wszelką cenę rodziny, innych – do pociągania za odpowiednie sznurki ludzkiej psychiki, by osiągnąć jak największe korzyści, także materialne.
W pewnym sensie rozumiem zamysł Wojtka Miłoszewskiego – żyjemy w czasach względnego spokoju, sprawdźmy zatem tylko na papierze, jak mogłaby wyglądać rzeczywistość trzeciej wojny światowej, zapoczątkowanej (a jakżeby inaczej!) tytułową inwazją Rosjan na Polskę. No nie wiem, do mnie jakoś nie przemawia – nawet jeśli nie stuprocentowe – kalkowanie poprzedniej wielkiej wojny.
Inna sprawa – wątek polityczny. Wiem, co to ironia, satyra i inne możliwości legalnego wyśmiewania się z wszystkiego i wszystkich, ale ani zrobienie z Donalda Trumpa idioty, ani przedstawione relacje prezesa pewnej partii oraz Prezydenta Polski, nie są dla mnie śmieszne. Ba, te rozdziały są moim zdaniem żałosne – i jasne, rozumiem, że być może (podkreślam, być może) odzwierciedlają poglądy autora, ale… słabe to. Przynajmniej w moim odczuciu.
Spodziewałem się świetnie skrojonej powieści wojennej takiej choćby zbliżonej do „Parabellum” Remigiusza Mroza, tylko umiejscowionej we współczesności. Nie ukrywam, że po części ta książka taka właśnie jest i z pewnością znajdzie grono swoich wielbicieli, ale wiem jedno – mnie wśród nich nie było, nie ma i najpewniej nie będzie…
gorąco dziękujemy Wydawnictwu W.A.B..
⏬⏬⏬⏬⏬
|
Autor książki: Wojtek Miłoszewski |