Od dłuższego czasu przymierzałem się do lektury trzeciego tomu cyklu „Szpiedzy” (recenzje „Bez przebaczenia” i „Bez sumienia” polecają się Waszej uwadze ;)), jednak dopiero w listopadzie udało mi się poznać dalsze losy świata z perspektywy możnych oraz walczącej z nimi siatki szpiegowskiej.
Jak sugeruje tytuł, zarówno u Van Vertów, jak i w grupie, na której czele stoi Dominik, nadeszła pora, by do działania dopuścić następne pokolenie. Zwłaszcza, że do tego wielkiego i potężnego rodu trzeba się bardzo zbliżyć, by poznać ich sekrety i plany.
Mamy rok 1968, trwa wojna w Wietnamie, u sterów USA nadal stoi Lyndon Johnson, ale wkrótce zostanie zastąpiony kimś innym. Van Vertowie mają swojego kandydata i zamierzają nie tylko przeforsować jego wybór, ale i następnie narzucić mu własne pomysły na „naprawę” świata – czyli, mówiąc bez ogródek, napełnienie rodowej kabzy jeszcze bardziej.
O niektórych planach dowiaduje się znana nam już, prowadzona przez polskiego przemytnika siatka szpiegowska. Jedynym sposobem, by przekreślić te plany, wydaje się wzmożona, długofalowa akcja wymagająca połączenia sił. Tylko czy to możliwe, by ze sobą jakkolwiek współpracowali Izraelczycy, Polacy, Żydzi, byli SS-mani i KGB?
Aleksander Makowski w doskonały sposób oddaje – znane sobie zresztą z autopsji – realia pracy szpiega, zarówno pojedynczego, jak i całej organizacji. Co chyba najbardziej fascynujące, gra toczy się na tak wielu frontach, że czasami trudno jednoznacznie orzec, kto kogo szpieguje 😉 Bardzo realistycznie wprowadzeni zostają nowi-starzy bohaterowie, w postaci Van Vertów juniorów czy też syna Jana Ratza, którego podglądaliśmy raz po raz w poprzednich tomach.
Często zdarza się tak, że przy trzecim tomie czytelnik wyraźnie dostrzega, że tekst był typowo „pisany pod trylogię” – ot, fani i tak kupią, a słowo „trylogia” ładnie brzmi marketingowo. W przypadku „Następnego pokolenia” takiego odczucia nie ma – w moim mniemaniu ten tom jest równie dobry i równie wciągający, jak poprzednie dwa. Tym bardziej, jeśli kojarzy się nieco historię – nie tylko Polski (np. Grudzień ’70), ale i USA (choćby – że tak ujmę dyplomatycznie – „perypetie” prezydenta Nixona). Bohaterowie u Makowskiego nie tylko są bowiem świadkami tych wydarzeń, ale też mogą mieć wpływ na ich przebieg, co sprawia, że fabuła staje się jeszcze ciekawsza.
gorąco dziękujemy Wydawnictwu Czarna Owca.
|
Autor książki: Aleksander Makowski |